Blog ogrodniczy, blog o ogrodach

Posts Tagged ‘krzewy’

Na blogu pisano już o różnych stylach ogrodów, jednak o ogrodach angielskich tylko wspomniano. Może dlatego, że mają zdecydowanie krótszą tradycję, niż na przykład japońskie, gdyż zaczęły się kształtować od XVII wieku, więc w czasach wiktoriańskich. To, co wyróżnia tego typu ogrody to krajobraz naturalny, bo właśnie do niego ogród ma nawiązywać stylem. Popularne są więc dziko rosnące krzewy, ale za to rozległe trawniki, wzgórza, które przechodzą w rabaty, ale często można z nich też bezpośrednio przejść do parku. Ogromne znaczenia mają też wielkie donice, rzeźby, które często celowo się „podniszcza”, żeby zyskały na tajemniczości, czy głazy o nieregularnych kształtach. Jeśli chodzi inne, obok krzewów rośliny ogrodowe, to w ogrodach angielskich dominują przede wszystkim różnokolorowe róże i pelargonie. Niewskazane jest ich odpowiednie rozmieszczenie kolorystyczne, styl ma nawiązywać do natury, a ta przecież bywa kapryśna i często przypadkowa. Jeśli chodzi o przepis na tradycyjną rabatę angielską, to wśród krzewów, doskonale będzie nadawał się jaśminowiec wonny, a wśród kwiatów, zarówno jednorocznych, jak i dwuletnich, między innymi łyszczec wytworny, kosmos podwójnie pierzasty, nagietek lekarski, rezeda wonna, a nawet koper ogrodowy!

Paradoksalnie w tym całym rozgardiaszu musi panować porządek, bo nie można sobie wyobrazić ogrodu, jak u angielskiej królowej, bez nieregularności i asymetrii. Można by śmiało rzecz, że ogród angielski jest przeciwieństwem ogrodu w stylu japońskich, gdzie każdy głaz i każda roślina ma swoje miejsce, czy też w stylu francuskim. Warto wspomnieć, że ogród w tym stylu znakomicie będzie komponował się z budynkiem, który swoim kształtem i wyglądem będzie nawiązywał do tajemniczego zamku, czy też wiejskiej chatki. Jeśli tylko warunki powierzchniowe na to pozwalają dobrym pomysłem jest zaadaptowanie romantycznego miejsca z ławką i oczkiem wodnym o nieregularnych kształtach – wtedy z jego przeciwległych brzegów można poprowadzić kładkę. Nocą uroku doda miejscu dodatkowe oświetlenie.

Wyżej przedstawiona charakterystyka dobrze pasuje do ogromnych powierzchni, gotowych do zagospodarowania, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, żeby namiastkę tajemniczości zaadaptować na trochę mniejszym obszarze. Należy pamiętać jednak, aby nie przesadzić, bo zbytni nieład może doprowadzić do chaosu. Nie przeładujmy więc miejsca odpoczynku i relaksu ogromną ilością ścieżek, rabatek, czy krzewów – jeszcze trudniej jest przecież zapanować nad nieporządkiem, niż nad idealną harmonią.

Cząstkę niezapomnianego krajobrazu górskiego, który zachwycił nasz wzrok podczas wakacyjnych wojaży możemy przenieść do naszego przydomowego ogrodu. Pięknie wykonany skalniak z pewnością będzie budził w nas zachwycające wspomnienia.

Gatunki roślin jakimi najczęściej obsadzamy skalniaki to byliny, a także górskie krzewy karłowate. Niektóre z nich zbudowane są z licznych rozet a inne zaś tworzą kępy długich pędów, które wyrastają z pojedynczych korzeni. Naturalnie rośliny te żyją w dość specyficznych warunkach.

W górach częstym zjawiskiem jest padający deszcz, niemniej jednak woda niezbyt długo zalega w glebie, gdyż spływa ona pomiędzy kawałkami skał, oraz po pochyłościach. Jest to jedna z podstawowych wskazówek jak należy budować skalniak.

Powinien on posiadać luźną strukturę, tak by korzenie mogły spokojnie wrastać pomiędzy kamienie, a nadmiar wody mógł spływać pomiędzy szczelinami. Jeżeli zastosujemy zróżnicowane formy, oraz rośliny kwitnące o różnych porach roku to nasz ogród zdecydowanie zyska w ten sposób na walorach estetycznych. Ilość roślin musimy dostosować do wielkości naszego ogrodu skalnego. Jeżeli posiadamy duży skalniak ogrodowy, to możemy stworzyć na nim swoiste alpinarium.

Do stworzenia ogrodu skalnego powinniśmy znaleźć odpowiednie miejsce. Przede wszystkim powinno charakteryzować się ono swoją zacisznością i dobrym nasłonecznieniem. Przy budowie skalniaka nie możemy jednak o roślinach, które preferują miejsca stosunkowo zacienione. Specjalnie dla nich możemy stworzyć zakamarki pośród skał.

Chronione przed słońcem będą one również jeżeli zasadzimy je na północnym zboczu naszego skalniaka. Główne zbocze skalniaka może być nachylone w kierunku południowo-wschodnim.

Z pewnością powinniśmy unikać wysadzania tych roślin po stronie zachodniej, gdyż w naszych warunkach zdarza się często, że to właśnie od tej strony zacina deszcz. Ważne jest, także aby nasz ogródek skalny współgrał z resztą architektury ogrodowej. Mało atrakcyjnie będzie wyglądał kopczyk z porozrzucanych kamieni wyrastający z idealnej płaszczyzny pośrodku trawnika.

O wiele ładniej będzie wyglądał skalnik jeżeli umieścimy go np. u podnóża tarasu lub sąsiadująco z rabatą z bylin, oraz krzewów. Może stanowić doskonałe urozmaicenie kącika w którym spędzamy czas na wypoczynku. Bardzo korzystnie jest umieścić ogród skalny w pobliżu oczka wodnego, kaskady lub strumienia. Będzie to korzystne rozwiązanie dla roślin, gdyż zapewni im odpowiednie nawilżenie powietrza.

Śliwa migdał (Prunus dulcis P. Mill.), nazywana także migdałowcem  lub migdałem – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Pochodzi prawdopodobnie z Azji Środkowej i Mniejszej. Migdałowiec może występować zarówno w formie krzewu lub małego drzewa (maksymalnie dochodzi do 10m) o niedużych wymaganiach pokarmowych. Jest rośliną, która dobrze znosi nawet stosunkowo dużą suszę, choć zdecydowanie woli glebę żyzną i wilgotną.

Migdałowiec potrafi niezwykle pięknie kwitnąć, lecz aby tak się stało musi być on posadzony w miejscu dobrze nasłonecznionym, ale jednak zacisznym. Zakwita w zależności od aury wiosennej, lecz najczęściej w warunkach klimatycznych panujących w naszym kraju dzieje się to na przełomie kwietnia i maja. Posiada śliczne niewielkie kwiaty o średnicy od 1 do 3 cm i są osadzone są one wzdłuż pędów. Swoim wyglądem przypominają małe różyczki, przeważnie różowe lub ciemno-różowe natomiast spotykane są także gatunki o kwiatach białych.

Migdałki mogą występować zarówno w formie piennej (szczepione na pniu) lub w formie krzewu. Dla ogrodnika amatora zdecydowanie łatwiejsze w uprawie są te drugie, gdyż dużo łatwiej potrafią znosić przymrozki. Najlepiej jest zabezpieczyć go przed mrozem usypując kopczyk z ziemi lub owinąć słomą. Doskonale będzie się prezentował posadzony pojedynczo na trawniku.
Przycinanie migdałowca wykonuje się już po przekwitnięciu, i robi się to raz na 3-4 lata, nie skracając zbyt mocno pędów ze względu na fakt, iż kwiaty osadzają się wzdłuż ich całej długości.  Jeżeli zaś chodzi o rośliny szczepione należy również starannie wycinać pędy wyrastające z podkładki (zwykle są one proste i cienkie), które szpecą a ponadto osłabiają roślinę.

Migdałowiec posiada także pewne wymagania co go gleby i stanowiska. Mianowicie nie bardzo  służy mu gleba piaszczysta lub ciężka, podmokła czy gliniasta.
Jeżeli zaś chodzi o jego umiejscowienie w ogrodzie to odpowiada mu miejsce przy południowej ścianie budynku. Gatunki pienne doskonale sprawdzają się w małych ogródkach, oraz do ogrodów o geometrycznych kształtach rabat i roślin.
Pędy migdałka świetnie nadają się na kwiat cięty. Można również przyspieszyć jego kwitnienie umieszczając ścięte pędy pod koniec zimy w mieszkaniu, w wazonie z wodą. Zakwitają po 7 – 10 dniach.

Wszystkie najpiękniejsze rośliny w naszych ogrodach wymagają od nas zwykle trochę więcej poświęcenia i zaangażowania, ale za to potrafią wspaniale się odwdzięczyć. Jeżeli w Państwa ogrodach są rośliny z których możecie być dumni to z pewnością kosztowały one was sporo pracy. Takimi wdzięcznymi za zaangażowanie roślinami potrafią być rododendrony i azalie. Różanecznik jest jednym z częściej uprawianych krzewów ozdobnych.

Podział rodzaju Rhododendron na różaneczniki i azalie ma charakter nieco umowny i bywa, że prowadzi do nieporozumień. Te gatunki i odmiany, które mają zimą zielone skórzaste liście, nazywamy rododendronami lub różanecznikami, natomiast te posiadające miękkie i lekko owłosione liście, opadające na zimę, nazywamy azaliami. Często kierujemy się również kolorem kwiatów: większość azalii posiada kwiaty w kolorach ciepłych (odcienie żółtego, pomarańczowego i czerwonego) podczas gdy rododendrony kwitną zazwyczaj w odcieniach fioletu, różu ewentualnie w chłodnym kolorze biało-żółtym.

Te pięknie kwitnące krzewy możemy sadzić w glebie już od kwietnia do połowy września.   Najlepiej kupujmy rośliny tylko w pojemnikach. Powinniśmy sprawdzić, czy ziemia w doniczce nie jest przypadkiem przesuszona, gdyż stanowi to zagrożenie dla drobnych korzeni, które łatwo giną przy nie wystarczającej ilości wody. Warto też dokładnie obejrzeć liście i pędy, czy nie ma na nich niepokojących plam mogących świadczyć o chorobie.

Azalie i różaneczniki bardzo dobrze czują się w zachodnich i północno-zachodnich rejonach kraju, gdzie zimy bywają zwykle łagodne, a powietrze jest stosunkowo wilgotne.
Dla zimozielonych odmian dobrze będzie jeżeli usytuujemy je w ogrodzie w miejscu delikatnie zacienionym, a dla niektórych odmian nawet mocno zacienione. Warto też, aby było ono zaciszne i jeśli to możliwe, położone w pobliżu zbiornika wodnego. Unikajmy sadzenia tych krzewów przy nagrzewającej się południowej ścianie domu.
Z kolei azalie bardzo dobrze rosną w pełnym słońcu i w półcieniu.

Wszystkie różaneczniki są krzewami o dosyć dużych wymaganiach dotyczących uprawy. Wymagają bezwzględnie gleby o odczynie kwaśnym (pH 4-5), przepuszczalnej, żyznej i wilgotnej choć nie nadmiernie mokrej. Zapewnienie różanecznikom gleby o wymienionych właściwościach jest trudne, a często niemożliwe. Dopuszczalne są zatem pewne odstępstwa. Jedynym warunkiem, jaki musi być bezwzględnie spełniony, jest kwaśny odczyn gleby. Sprzyja on bowiem mikoryzie, niezbędnej do prawidłowego wzrostu i rozwoju różaneczników.

Drzewa i krzewy przycinamy, po to aby je odmłodzić, usunąć chore i obumarłe gałęzie lub pobudzić kwitnienie. Istnieje  również rodzaj przycinania roślin, dzięki któremu stają się one prawdziwymi ogrodowymi rzeźbami. Takie rzeźby wykonane z naturalnie rosnących w naszym ogrodzie roślin, na pewno będą stanowiły doskonały element ogrodowej architektury.

Rzeźby roślinne przycinane w kształcie kuli, stożka czy sześcianu znane były już w czasach starożytnych. Nazywano je topiarami, a nazwa ta używana jest po dziś dzień.  Przez lata wykorzystywane były w kompleksach pałacowo-ogrodowych, a dziś wchodzą również do kanonu naszych małych współczesnych ogrodów. Mogą równie dobrze zdobić  tarasy, a nawet w ogrody na dachach.

Kolekcjonowanie roślin, które swój stosunkowo niewielki rozmiar mogą zachować przez wiele lat, to dobra metoda dla miłośników ciekawych okazów (miniaturowych iglaków o stożkowatym czy kulistym kształcie), którzy w niewielkim ogrodzie chcieliby pomieścić ich jak najwięcej.

W ogrodzie, w którym dominują formy geometryczne, idealnie przystrzyżone rośliny, rosnące pojedynczo, w grupach, tworzące żywopłot lub zwarty szpaler, to cała istota kompozycji. Krzewy formowane w przeróżne kształty mogą pełnić funkcję rzeźb, które w eksponowanym miejscu ogrodu dorównują nawet tym drewnianym czy kamiennym.