Blog ogrodniczy, blog o ogrodach

Posts Tagged ‘drzewa’

Jeśli jesteś zapalonym ogrodnikiem, na pewno dużą wagę przykładasz do aspektu praktycznego Twojego ogrodu. Co zrobić, gdy okazuje się, że trzeba wyciąć drzewo lub poobcinać konary? Szkoda, żeby to drewno się zmarnowało. Oczywiście można klasycznie bawić się dniami i godzinami siekierą, i liczyć na to, że tnąc drwa nie zrobimy sobie krzywdy. To jednak zajęcie czasochłonne i niemiarodajne. Nie oszukujmy się, trochę z poprzedniej ery. Z pomocą w tym przypadku przychodzą łuparki do drewna, które pozwolą Ci zaoszczędzić nie tylko czas (robią wszystko automatycznie), ale i pieniądze (dzięki zużyciu własnego drewna na opał zimą, nie będziesz musiał wydawać pieniędzy na jego kupno), a także dostarczy wiele wygody. Sposób działania takiej łuparki jest bowiem bardzo prosty. Wystarczy przyłożyć drewno do narzędzia łuparki i czekać, aż je pokroi. Innym sposobem jest położenie go na łuparce, która w prosty sposób podzieli ją na co najmniej dwie lub cztery części.

Mamy do wyboru łuparki elektryczne (te są zdecydowanie bardziej popularne) lub spalinowe (mniej). Jeśli mowa o cenach – zaczynają się schody. Nie jest to zbyt tania inwestycja, jednak warto się nad nią zastanowić, gdy ma się w swoim ogrodzie dużo drzew, które regularnie się przycina. Najtańsza elektroniczna łuparka do drewna kosztuje sześćset złotych, jest to jednak sprzęt bardzo podstawowy i nie jest w stanie kroić większych kawałków drewna.

Optymalnym rozwiązaniem będą łuparki do drewna w granicach tysiąca – tysiąca pięciuset złotych. Za tę kwotę kupimy już profesjonalny sprzęt, który powinien sprostać naszym wymaganiom. Dla bardzo wymagających pozostają jeszcze sprzęty z tak zwanej wysokiej półki. Za taką trzeba jednak zapłacić nawet trzy tysiące złotych. Przykładowa łuparka w takiej kwocie jest pionowa, służy rozłupywaniu długich kłód i zapewnia wygodną pozycję pracy. Te tańsze również posiadają dobre parametry. Przeciętna łuparka, za 1000zł charakteryzuje się mocnym, wielokrotnie spawanym klinem łupania, który powinien bez łupać twarde drewno.

Łuparka do drewna to urządzenie, które w bardzo szybki sposób zyskuje wielu fanów i użytkowników. Każdy, kto choć raz ciął drewno za jej pomocą stwierdzi, że to świetne rozwiązanie. Szkoda, aby drewno się marnowało, a bez łuparki właśnie tak będzie. Oczywiście, można, jak już wspomniałam, łupać drewno za pomocą klasycznej siekiery, jednak w dzisiejszych czasach się od tego odchodzi. Chyba każdy wie, jak bardzo niepraktyczne to rozwiązanie w przypadku rąbania dużej ilości drewna. Co innego w sytuacjach hobbystycznego rąbania drewna. W każdym innym przypadku łuparka do drewna będzie idealnym rozwiązaniem.

Jeśli zamierzamy stworzyć ogród w celach praktycznych, musimy zastanowić się nad tym, jakie rośliny wybrać. Oczywistym faktem jest, że niektóre z nich są bardziej, a inne mniej uciążliwe. Już wtedy należy ustalić, jak wiele czasu będzie się poświęcało ogrodowi, ponieważ od tego zależy to, na jakie rośliny możemy się skusić. Zakładając, że chcemy prowadzić domowy ogródek, najlepiej będzie zdecydować się na uprawę tych roślin, które są w danym gospodarstwie domowym najpopularniejsze, czyli takie, które lubi się najbardziej. Świat roślin jest tak urozmaicony, że nikt nie powinien mieć problemu z wyborem nawet w przypadku pójścia na kompromis.

Jedynymi z mniej wymagających roślin są pomidory, ogórki, rzodkiewka i marchewka. Jeśli tylko będziemy ich regularnie doglądać, wyrosną nam wdzięczne okazy, które mogą zrobić furorę w kuchni. Do trudnych roślin nie należy również cebula i inne rośliny cebulowe. Należy je tylko zasadzić w odpowiednim momencie.

Jeśli mowa o owocach, to do bardziej pożądanych należą truskawki. Nie są to rośliny trudne w uprawie, a mogą nas nagrodzić wspaniałymi i mnogimi plonami, z których można zrobić właściwie wszystko, od spożywania surowych, przez koktajle, soki, kompoty, lody, po mrożonki. Podobnie jest z winogronami, które pokazują się późnym latem. Wystarczy posadzić winorośl, aby przez wiele kolejnych lat móc cieszyć się bogatymi plonami. Rozrastają się błyskawicznie. Innymi owocami, z których można zrobić wiele przetworów są śliwki.

Dość popularny w domowych ogródkach jest słonecznik. Często się go uprawia dla kwiatów, które jednak bywają wyjadane i atakowane przez ptaki. Należy wtedy ochronić je workiem i zabezpieczyć przed szkodnikami.

Równie często spotyka się na działkach fasolę strączkową, która bardzo szybko i bujnie się pnie. Zupa z takiej fasoli jest nieporównywalnie lepsza niż ta zrobiona z kupionej.

Ciekawym i bardzo praktycznym pomysłem jest zasadzenie na swojej działce różnego rodzaju ziół. Te z domowego ogródka będą wydzielały tak intensywny aromat, jak żadne inne. Analogicznie, łatwa do uprawy jest natka pietruszki, która bardzo dobrze sprawdza się w uprawie w pojemnikach. Bardzo często w domowych warunkach uprawia się miętę, która praktycznie sama się rozmnaża i może dostarczyć bardzo wielu liści na smakowitą herbatę.

Zdecydowanie najpopularniejszym drzewem uprawianym w ogrodzie jest Jabłoń. To drzewo, które daje bardzo dużą ilość owoców, z których również można stworzyć wiele przetworów.

Podsumowując, można śmiało stwierdzić, że uprawianie w domowym ogródku warzyw i owoców jest bardzo dobrym rozwiązaniem. Może spowodować uniezależnienie się od sklepowych produktów.

Gatunek ten posiada spore wymagania odnośnie gleby i klimatu. Jest to drzewo klimatu umiarkowanego o charakterze oceanicznym. Zasięg buka obejmuje środkową i zachodnią Europę. Występuje on w południowej części Anglii i w południowej Skandynawii, dochodzi do północnej Besarabii, a na południe na Półwysep Bałkański (bez środkowej i południowej Grecji), Półwysep Apeniński, Sycylię, Korsykę i północną Hiszpanię.

Optymalne warunki siedliskowe znajdują się w środkowej Francji, zachodnich Niemczech, Jugosławii i Rumunii. Na Nizinie Węgierskiej nie występuje, podobnie jak w większej części Alp, gdzie można go zaobserwować jedynie na zboczach południowych.

Przez Polskę biegnie wschodnia granica występowania buka zwyczajnego. Polska północno-wschodnia oraz spora część Polski środkowej leżą poza naturalnym zasięgiem buka. W południowej i południowo-zachodniej Polsce tworzy własne zbiorowiska (jest jednym z podstawowych drzew lasotwórczych), zwane buczyną [buczyna – Fagetum], silnie ocieniające podłoże. Występuje głównie na dobrej glebie (tzw. Buczyna żyzna) lub nieco uboższej (tzw. kwaśna). W górach (Karpaty) występuje w lasach regla dolnego. W Tatrach sięga do maksymalnej wysokości 1295m n.p.m.

Charakterystyczne liście buka są: skrętoległe, spiczasto-jajowate, a na brzegach faliste. Czasami ich wierzchołek bywa ząbkowany. Liście buka z wierzchu są intensywnie zielone, błyszczące, od spodu zaś jaśniejsze. Młode liście tego drzewa są jedwabiście owłosione, na brzegach orzęsione, natomiast starsze są prawie nagie.

Jest to roślina jednopienna, oraz wiatropylna. Kwiaty męskie są zebrane w główki, które zwisają ku dołowi na długich osadkach. Każdy z kwiatów składa się z ok.10-15 pręcików, oraz krótkiego okwiatu w kształcie rurki. Kwiaty żeńskie zebrane są po dwa, otoczone czterolistkową okrywą, która w miarę jak roślina dojrzewa, drewnieje tworząc tzw. miseczkę . Buk zwyczajny kwitnie od kwietnia do maja.

Rodzi owoce przypominające trójgraniaste, brązowe orzeszki nazywane bukwią z miękko owłosioną, zdrewniałą torebką – kupulą, pękającą na drzewie. Owocuje obficiej mniej więcej co 5-8 lat (są to tzw. lata nasienne), poczynając mniej więcej od 60-80 roku życia (drzewa rosnące w odosobnieniu zaczynają owocować w wieku 40-50 lat).

Warto zainteresować się tym drzewem ze względu na mnogość rodzajów ozdobnych posiadających piękne kolorowe liście np. barwy fioletowej. Jest to drzewo które idealnie komponuje się w parkach i dużych ogrodach.

Śliwa migdał (Prunus dulcis P. Mill.), nazywana także migdałowcem  lub migdałem – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Pochodzi prawdopodobnie z Azji Środkowej i Mniejszej. Migdałowiec może występować zarówno w formie krzewu lub małego drzewa (maksymalnie dochodzi do 10m) o niedużych wymaganiach pokarmowych. Jest rośliną, która dobrze znosi nawet stosunkowo dużą suszę, choć zdecydowanie woli glebę żyzną i wilgotną.

Migdałowiec potrafi niezwykle pięknie kwitnąć, lecz aby tak się stało musi być on posadzony w miejscu dobrze nasłonecznionym, ale jednak zacisznym. Zakwita w zależności od aury wiosennej, lecz najczęściej w warunkach klimatycznych panujących w naszym kraju dzieje się to na przełomie kwietnia i maja. Posiada śliczne niewielkie kwiaty o średnicy od 1 do 3 cm i są osadzone są one wzdłuż pędów. Swoim wyglądem przypominają małe różyczki, przeważnie różowe lub ciemno-różowe natomiast spotykane są także gatunki o kwiatach białych.

Migdałki mogą występować zarówno w formie piennej (szczepione na pniu) lub w formie krzewu. Dla ogrodnika amatora zdecydowanie łatwiejsze w uprawie są te drugie, gdyż dużo łatwiej potrafią znosić przymrozki. Najlepiej jest zabezpieczyć go przed mrozem usypując kopczyk z ziemi lub owinąć słomą. Doskonale będzie się prezentował posadzony pojedynczo na trawniku.
Przycinanie migdałowca wykonuje się już po przekwitnięciu, i robi się to raz na 3-4 lata, nie skracając zbyt mocno pędów ze względu na fakt, iż kwiaty osadzają się wzdłuż ich całej długości.  Jeżeli zaś chodzi o rośliny szczepione należy również starannie wycinać pędy wyrastające z podkładki (zwykle są one proste i cienkie), które szpecą a ponadto osłabiają roślinę.

Migdałowiec posiada także pewne wymagania co go gleby i stanowiska. Mianowicie nie bardzo  służy mu gleba piaszczysta lub ciężka, podmokła czy gliniasta.
Jeżeli zaś chodzi o jego umiejscowienie w ogrodzie to odpowiada mu miejsce przy południowej ścianie budynku. Gatunki pienne doskonale sprawdzają się w małych ogródkach, oraz do ogrodów o geometrycznych kształtach rabat i roślin.
Pędy migdałka świetnie nadają się na kwiat cięty. Można również przyspieszyć jego kwitnienie umieszczając ścięte pędy pod koniec zimy w mieszkaniu, w wazonie z wodą. Zakwitają po 7 – 10 dniach.

Jak najbardziej jest to możliwe. Nie jest tak, że wraz z końcem jesieni, nadejściem przymrozków, posprzątaniem zeschniętych liści nasz ogród musi być szary i ponury. Oczywiście istnieje ogromny wybór roślin, które zimą pięknie prezentują się w naszym ogrodzie. Bez wątpienia od razu na myśl przychodzą nam iglaki, które mają różne kształty, wysokość, a także różną barwę igieł i ich długość. Do wyboru mamy również rośliny kwitnące zimą, drzewa i krzewy o barwnych pędach, czy też połyskujących zimą w naszych ogrodach oszronionymi owocami.

Bardzo atrakcyjnie w naszych ogrodach będzie prezentowała się leszczyna pogięta, która po zrzuceniu liści odsłania ciekawie powyginane pędy.

Podobnie prezentuje się wierzba mandżurska.

Krzewy i drzewa mają też bardzo barwne pędy, które widać po zrzuceniu liści. Najbardziej znany i lubiany spośród krzewów o barwnych pędach jest dereń biały, który wspaniale prezentuje się zarówno na stanowiskach słonecznych, jak i ocienionych.

Również warto w naszych ogrodach sadzić krzewy, których owoce dojrzewają jesienią. Takie owoce zmrożone na krzewach, wspaniale połyskują w naszych ogrodach, na tle białego otoczenia, a przy okazji ptaki zaglądające do ogrodu będą miały pożywienie. Szczególnie warto zwrócić uwagę na berberys, ognika szkarłatnego oraz na mahonię pospolitą.